Zarówno uprzedzenia, jak i dyskryminacja wiążą się z niesprawiedliwym traktowaniem drugiej osoby. Tylko, czy dostrzegasz różnicę między znaczeniem tych terminów? Poniżej wyjaśniamy, czym różnią się uprzedzenia i dyskryminacja oraz jak zrozumienie tych różnic może wpłynąć na naszą korzyść.

Pojęcie uprzedzenia i dyskryminacji

W odniesieniu do idei równego traktowania ludzi uprzedzenia i dyskryminacja oddają negatywny wydźwięk. Obydwa te pojęcia dotyczą postawy uprzedzeń wobec grupy ludzi. Jednak istnieje między tymi słowami pewna różnica.

Uprzedzenie jest z góry przyjętą opinią opartą na wcześniejszych przekonaniach, a nie na faktach. Istnieje tylko w naszej głowie. Dyskryminacja to sposób, w jaki ktoś stosuje swoje uprzedzenia wobec grupy ludzi. Bycie uprzedzonym nie jest przestępstwem. Jednakże działanie na jego podstawie poprzez dyskryminację pewnej klasy ludzi jest nielegalne.

Dyskryminacja może być również synonimem rozeznawania. Na przykład krytyk kulinarny może mieć dyskryminujący gust w stosunku do wina. Aczkolwiek w kontekście społeczeństwa i uprzedzeń dyskryminacja opisuje, w jaki sposób dana osoba oddziela inne grupy ludzi na podstawie własnych uprzedzeń.

Co to jest uprzedzenie?

Osoba z uprzedzeniami to osoba opierająca się na stereotypach. Kiedy spotyka kogoś z innego środowiska, zakłada, że już wszystko o nim wie. Tylko faktem jest to, że uprzedzenia zmieniają postrzeganie takiej osoby i uniemożliwiają jej dalszy rozwój.

Niektóre przykłady uprzedzeń obejmują:

  • Zakładanie, że klient innej rasy nie może pozwolić sobie na zakup drogiego towaru.
  • Zakładanie, że w porównaniu do mężczyzny kobieta nie radzi sobie tak dobrze pod presją w stresującej pracy. (Tutaj dowiesz się, jak pogodzić komfort ze stresującą pracą).
  • Zakładanie, że starsza osoba nie rozumie technologii.
  • Zakładanie, że ktoś ma wrogie zamiary, ponieważ wyznaje określoną religię.
  • Zakładanie, że osoba niepełnosprawna nie będzie mogła wykonać danej pracy.

Należy tutaj zaznaczyć, że żadna z tych sytuacji nie jest oparta na dowodach. Nasze wcześniejsze doświadczenia, oczekiwania społeczne i sytuacje życiowe tworzą w nas uprzedzenia, o których możemy nawet nie wiedzieć. Z tego względu ważne jest, aby rozpoznawać własne uprzedzenia w każdej sytuacji.

Co to jest dyskryminacja?

Dyskryminacja ma miejsce, gdy dana osoba pozwala, aby uprzedzenia wpłynęły na jej zachowanie. Dyskryminacja klas chronionych jest w większości przypadków nielegalna, ponieważ może naruszać prawa obywatelskie danej osoby. Oto kilka przykładów dyskryminacji opartych na powyższych przykładach uprzedzeń:

  • Proszenie klienta innej rasy o opuszczenie sklepu, poprzez zakładanie, że nie stać go na zakup towaru.
  • Promowanie mężczyzny zamiast kobiety, poprzez zakładanie, że mężczyzna lepiej poradzi sobie w stresującej pracy.
  • Pominięcie starszego pracownika podczas wysyłania grupowego maila, poprzez zakładanie, że starsze osoby nie radzą sobie z technologią.
  • Odmowa przyjęcia do pracy ze względu na uprzedzenia, jakie przejawiasz w stosunku do jej religii.
  • Zrezygnowanie z przyjęcia do pracy wykwalifikowanej osoby niepełnosprawnej i zamiast tego, wybranie na pracownika zdrowej osoby o niższych kwalifikacjach.

Prawa obywatelskie

Uprzedzenia i dyskryminacja nie mogą istnieć w pojedynkę. Jeśli wykazujesz nastawienie w kierunku uprzedzeń, prawdopodobnie możesz być bardziej podatny na dyskryminowanie osób, które nie są do Ciebie podobne. A to dlatego, że dyskryminacja nie może bez tych uprzedzeń występować.

Nielegalne formy dyskryminacji nadal są dość powszechne w obecnych miejscach pracy. W rzeczywistości niektóre raporty wskazują, że chociaż liczba przypadków nielegalnej dyskryminacji powoli spada, wielu pracowników twierdzi, że nielegalne działania odwetowe drastycznie wzrastają.

Dyskryminacja ze względu na rasę i kolor skóry

Dyskryminacja ze względu na rasę polega na odmawianiu równych szans zatrudnienia dowolnej osobie, ponieważ osoba ta jest określonej rasy lub wykazuje jej cechy charakterystyczne (tekstura włosów, rysy twarzy itp.).

Dyskryminacja ze względu na kolor skóry polega na odmawianiu równych szans zatrudnienia dowolnej osobie ze względu na jej kolor skóry lub cerę. Dyskryminacja rasowa może obejmować też nieprzychylne traktowanie osoby ze względu na jej związek z osobą lub grupą kojarzoną z określoną rasą lub kolorem (małżeństwo, związek partnerski, krewni, dzieci itp.).

Dyskryminacja ze względu na pochodzenie narodowe

Dyskryminacja ze względu na pochodzenie narodowe polega na odmawianiu równych szans zatrudnienia osobie, która pochodzi z innego kraju. Często brane jest pod uwagę pochodzenie etniczne lub akcent.

Ten typ dyskryminacji może obejmować też niekorzystne traktowanie osoby ze względu na jej związek z osobą lub grupą ogólnie kojarzoną z określonym pochodzeniem narodowym (organizacje obywatelskie, organizacje kulturalne itp.).

Dyskryminacja ze względu na płeć

Ten rodzaj dyskryminacji polega na odmawianiu równych szans zatrudnienia ze względu na płeć danej osoby. Dyskryminacja ze względu na płeć obejmuje niekorzystne traktowanie takiej osoby z powodu ciąży, stereotypów płci lub braku dostosowania się tej osoby do stereotypów płci.

Dyskryminacja ze względu na płeć obejmuje również mniej przychylne traktowanie ze względu na orientację seksualną lub tożsamość płciową albo postrzeganą orientację seksualną lub tożsamość płciową. Dyskryminacja ze względu na płeć może również obejmować nieprzychylne traktowanie z powodu powiązania tej osoby z osobą lub grupą ogólnie kojarzoną z określoną płcią.

Dyskryminacja ze względu na religię

Dyskryminacja religijna polega na odmawianiu równych szans zatrudnienia ze względu na szczere przekonania religijne, etyczne lub moralne. Pracodawca musi dokonać racjonalnych usprawnień w odniesieniu do przekonań religijnych, chyba że spowodowałoby to dla niego nadmierne trudności.

Dyskryminacja ze względu na religię może również obejmować niekorzystne traktowanie z powodu związku takiej osoby z osobą lub grupą ogólnie związaną z określoną religią (instytucja religijna itp.).

Dyskryminacja na podstawie działań odwetowych

Dyskryminacja na podstawie odwetu polega na podejmowaniu niekorzystnych działań przeciwko osobie, która sprzeciwiła się dyskryminacyjnym praktykom zatrudnienia (np. dyskryminacja rasowa, religijna, płciowa itp.), złożyła skargę albo pomagała w dochodzeniu w sprawie dyskryminacji.

Wszystkie powyższe rodzaje dyskryminacji mogą prowadzić do odmowy zatrudnienia, zwolnienia, braku awansu, nękania lub dyskryminacji osoby ze względu na jakiekolwiek warunki lub przywileje zatrudnienia.

Od momentu pojawienia się na rynku szczepionek na COVID-19, dyskryminowani są również pacjenci w szpitalu, którzy zdecydowali się nie szczepić. Więcej o dyskryminowaniu w szpitalach osób niezaszczepionych można przeczytać pod tym linkiem.

Elektrycy często spotykają się z niesprawiedliwą krytyką spowodowaną stereotypami, jakie przez lata rozwinęły się w związku z ich profesją. Ażeby rozwiać niektóre z najczęstszych mitów na temat elektryków, weźmiemy teraz pod uwagę najpopularniejsze z nich.

Wszyscy elektrycy to mężczyźni

Z punktu widzenia historii zawód elektryka był zawsze postrzegany jako „męska praca”. Jednak tego rodzaju stereotypy zostały przełamane już jakiś czas temu. I chociaż większość elektryków to mężczyźni, w ostatnich latach nastąpił wzrost liczby kobiet pracujących w tej branży.

Najnowsze badania przeprowadzone w 2019 roku ukazują, że kobiety stanowią tylko niewiele ponad 3 procent wszystkich elektryków. I pomimo że w elektryce nadal dominują mężczyźni, z roku na rok przybywa też w tym zawodzie kobiet.

Elektrycy nie mają dyplomów ukończenia szkoły wyższej

Chociaż szkolenie na wykwalifikowanego elektryka nie wymaga wyższej edukacji, istnieje wiele zajęć teoretycznych i praktycznych, które należy podjąć, zanim rozpoczniemy pracę w tym zawodzie.

W celu uzyskania pełnych kwalifikacji należy ukończyć uznawaną w branży szkołę, która zajmuje około trzech lat. Następnie wielu elektryków decyduje się również na dalsze szkolenia związane z konkretnym zawodem, takie jak punkty ładowania pojazdów elektrycznych (EV), czy praca w sektorze energii słonecznej.

Stopnie uniwersyteckie, takie jak elektrotechnika lub informatyka, również stanowią ważny wybór dla osób, które chcą dalej poszerzać swój zestaw elektrycznych umiejętności.

Elektrycy muszą być dobrzy z matematyki

Pojęcie to nie jest zbyt bliskie prawdy. Pomimo że czytanie o prawie Ohma i trygonometrii wystarczy, aby zniechęcić niektórych ludzi do zostania elektrykiem – zwłaszcza tych, którzy nie znają się na matematyce – tak naprawdę nie ma potrzeby bać się tych tematów.

Elektrycy regularnie korzystają z matematyki, ale większość tej dziedziny skupia się tutaj na prostych obliczeniach, które służą do obliczania rozmiarów, takich jak wymiary pomieszczenia lub długość okablowania.

Faktem jest, że potrzebna jest dobra znajomość praktyczna prawa Ohma – równania używanego do badania obwodów elektrycznych. Jednak po wielu ćwiczeniach można szybko nabrać pewności w jego używaniu. Kluczem do efektywnej pracy z liczbami w pracy jest rozpoznanie technik, które najlepiej sprawdzają się w rozwiązywaniu problemów.

Na przykład, elektrycy, którzy są bardziej wzrokowcami, podczas wykonywania obliczeń mogą uznać za korzystniejsze rysowanie obrazków.

Elektryk nie może być daltonistą

Nie ma wątpliwości, że w przeszłości daltonizm stanowiłby poważny problem dla elektryków. Jednak w ciągu ostatnich 50 lat przebyliśmy długą drogę. Aż do lat 70. jednofazowe przewody elektryczne miały kolor czerwony (faza), czarny (neutralny) i zielony (uziemienie).

A z racji tego, że najbardziej powszechną formą daltonizmu jest postrzeganie czerwieni i zieleni jako kolorów identycznych, łatwo można zrozumieć trudności, z jakimi borykałby się elektryk nierozróżniający tych barw. Obecnie ​​przewód pod napięciem jest brązowy, a przewód neutralny ma kolor niebieski.

Te zmiany oznaczają, że daltonizm jest znacznie mniejszym problemem dla elektryków niż wcześniej. Biorąc to pod uwagę, warto zauważyć, że ubiegając się o staż elektryczny, należy i tak przejść test na ślepotę barw. Nie dotyczy to jednak osób, które szkolą się jako instalatorzy domowi lub finansują własne szkolenie.

Prace elektryczne są bardzo niebezpieczne

Każda praca związana z elektrycznością może być niebezpieczna. Dlatego bycie elektrykiem nie jest pozbawione ryzyka. Aczkolwiek, jeśli przestrzegane są prawidłowe procedury BHP, prawie wszystkie te zagrożenia są albo wyeliminowane, albo znacznie zminimalizowane.

Aby zapewnić elektrykom bezpieczeństwo, każdy z nich musi przejść gruntowne szkolenie w zakresie bezpieczeństwa elektrycznego. Niebezpieczeństwa związane z byciem elektrykiem nie ograniczają się jednak wyłącznie do pracy z elektrycznością. Niektóre z najczęstszych obrażeń, jakich doznają elektrycy, pochodzą głównie z upadków lub potknięć.

Istnieje wiele opinii turystycznych, które podtrzymują stereotypy związane z mieszkańcami Australii. W tym artykule rozwiejemy wszelkie plotki i mity na temat tego pięknego kontynentu – od śmiertelnych zwierząt po australijskie bezdroża.

Australijczycy jeżdżą na kangurach

Faktem jest, że kangury czasami pojawiają się w obszarach miejskich. Jednak nie oznacza to od razu, że Australijczycy ich dosiadają, gnając na nich do szkoły lub pracy. W Australii nikt nie ujeżdża kangurów i nie jeździ na nich jak na koniach. A już na pewno nie przesiaduje w ich torbie.

Australijczycy wywodzą się od skazańców

Prawda jest taka, że w latach 1788-1868 do Australii zesłano ponad 164 000 brytyjskich skazańców. Jednak z tego powodu nie należy twierdzić, że wszyscy obywatele (24 mln) wywodzą się od skazańców. Pomimo tego, że ponad 71 procent Australijczyków ma brytyjskich lub australijskich przodków, kraj jest powszechnie wielokulturowy. A do tego jest domem dla prawie 6 milionów migrantów, z których większość pochodzi z Azji i różnych części Europy.

Australia to jedna wielka pustynia

Hollywoodzkie produkcje często ukazują Australię jako ogromny plac wypalonej, czerwonej, jałowej ziemi. Pomimo że większość obszaru pasuje do tego obrazka, faktem jest, że 80 procent populacji zamieszkuje tereny właśnie w głębi kontynentu – w odległości 50-100 km od wybrzeża.

Wszyscy Australijczycy surfują

Otoczona oceanami i morzami Australia ma ponad 10 000 plaż. Aczkolwiek twierdzenie, że każdy obywatel Australii wskakuje na deskę surfingową, jest bardzo dalekie od prawdy. Większość populacji mieszka około godziny jazdy od najbliższej plaży. A przyjemnościom surfingowym oddaje się tylko 10 procent Australijczyków.

Australijczycy piją tylko piwo Fosters

Podczas gdy Fosters to australijska marka piwa, nie jest ona głównym wyborem dla mieszkańców Australii. W rzeczywistości Fosters nie jest nawet jednym z dziesięciu najpopularniejszych piw Australijczyków. Głównie raczą się nim brytyjscy turyści. Jeżeli ktoś ma ochotę na skosztowanie piwa, które uwielbiają mieszkańcy Australii, powinien zdecydować się na Victoria Bitter albo Carlton Draft. Wielu obywateli wspiera też swoje mniejsze browary regionalne.

W Australii jest zawsze gorąco

Większość ludzi na świecie uważa, że Australia to wiecznie gorący kraj, gdzie wysokie upały doskwierają ludziom przez cały czas. Oczywiście, w Australii może być naprawdę gorąco. Czasami temperatura dochodzi nawet do 50 stopni Celsjusza. Jednak w takich regionach, jak Charlotte’s Pass, czy Nowa Południowa Walia, występują również temperatury poniżej zera. Dochodzą nawet do -23 stopni Celsjusza.

Wszyscy Australijczycy wyglądają jednakowo

Jest to bardzo nietrafiony stereotyp, który absolutnie nie ma zastosowania w prawdziwym świecie. Populacja Australii jest bardzo zróżnicowana. Smutną prawdą jest to, że Australia staje się coraz bardziej otyłym krajem – z ponad 60 procentami osób cierpiących na nadwagę. I wielu Australijczyków unika też kąpieli słonecznych, ponieważ Australia ma najwyższy wskaźnik zachorowań na raka skóry na świecie.

Prawda jest taka, że w jakimś stopniu wszyscy jesteśmy uprzedzeni. Uprzedzenia są przydatne, ponieważ pomagają zachować prostotę rzeczy. Jednakże mogą również wpływać na sposób, w jaki zachowujemy się wobec niektórych osób. A to już może być niebezpieczne. Na szczęście istnieją skuteczne rozwiązania, aby pozbyć się tego problemu. Poniżej opisujemy trzy kroki, które można zastosować, aby pozbyć się uprzedzeń.

Rozpoznanie i uznanie własnych uprzedzeń

Pierwszym i najważniejszym krokiem w walce z codziennymi uprzedzeniami jest ich rozpoznanie i uznanie, że wszyscy jesteśmy nimi dotknięci. Każdy z nas ma określone poglądy na temat pewnych grup ludzi, które nigdy nie dotyczą wszystkich członków danej grupy. Jeśli jesteśmy i pozostajemy świadomi tego faktu, to nasz największy krok w stronę sukcesu w walce z uprzedzeniami mamy już za sobą.

Dopilnowanie, aby nasze uprzedzenia nie określały naszego zachowania

Drugim krokiem jest upewnienie się, że nasze własne uprzedzenia nie determinują naszego zachowania. Uprzedzenia nigdy nie powinny prowadzić do wykluczenia lub dyskryminacji innych osób. Powinniśmy się także upewnić, że nie szerzymy własnych uprzedzeń i nie przerzucamy ich na innych ludzi.

Reagowanie na czyjeś uprzedzenia

Trzecim krokiem jest reakcja. Powinniśmy zawsze reagować, jeśli ktoś wokół nas krzywdzi innych, obraża całe grupy albo używa uprzedzeń, aby te osoby zdefiniować. Wówczas należy stanowczo wyrażać swój sprzeciw. Powinniśmy reagować w gronie naszych przyjaciół i znajomych i udzielać się również w mediach społecznościowych. Jak tego dokonać? Można poprosić takie osoby, aby spuściły z tonu, omówić ten problem albo dać się usłyszeć w inny sposób. Możemy oznajmić ludziom, że nie zgadzamy się z obraźliwymi i krzywdzącymi uprzedzeniami – niezależnie od tego, czy dotyczą one nas samych, czy innych osób.

Ażeby dobrze reagować na uprzedzenia, nie musimy być ekspertem w danej dziedzinie. Nie musimy też znać wszystkich faktów. Zdrowy rozsądek i empatia są tutaj najważniejszymi atutami. No i oczywiście poczucie humoru. Jeśli dojdzie do dyskusji, zadawanie pytań może być czasami skuteczniejsze od faktów i argumentów.

Dobrym sposobem na uniknięcie niekończących się kłótni jest dalsze zadawanie pytań. Pomogą nam w pokazaniu, że niektóre stwierdzenia są w rzeczywistości niepoprawne lub nielogiczne. Zadawanie pytań może spowodować, że druga osoba zacznie się zastanawiać, czy rzeczywiście miała rację. I prawdopodobnie nie zrobi tego od razu, ponieważ zazwyczaj działa to dopiero na dłuższą metę. Niemniej jednak te trzy proste kroki mogą pomóc nam w redukowaniu uprzedzeń – naszych i innych ludzi.

Obrzydliwie bogaci. Przez cały czas noszą kosztowne garnitury i wysokie szpilki. Prawnikami są tylko mężczyźni. Mają bar w swoim biurze i regularnie piją szkocką whisky o 11 rano, a nawet przez cały dzień. Siedzą w tym tylko, aby zarabiać pieniądze. Biegają za karetką pogotowia i ciągle przesiadują w szpitalach, łapiąc klientów.

Są to tylko niektóre z przyjętych z góry wyobrażeń dotyczących prawników, zwłaszcza tych, którzy reprezentują osoby zgłaszające roszczenia z tytułu obrażeń ciała. Wiele z tych kwestii to tylko zwyczajne stereotypy. I być może dotyczą one niektórych prawników, ale z pewnością nie reprezentują znacznej większości.

Prawnicy nie są aż tak bogaci

Owszem większość prawników może sobie pozwolić na wygodne życie w ramach swoich zarobków. Jednak ogromne posiadłości nad jeziorem i wille z basenami są bardzo dalekie od prawdy.

Drogie garnitury i wysokie obcasy

Są prawnicy, którzy stawiają na bardziej ekstrawagancki wizerunek. Aczkolwiek ubiór prawnika zwykle sprowadza się do bardziej swobodnego stroju. Prawdę mówiąc, w lecie niejeden prawnik spaceruje po swojej firmie ubrany w zwyczajne ciuchy, które równie dobrze można włożyć, wychodząc na zakupy, z psem do parku albo na spotkanie w miejscowej kawiarni.

Wszyscy prawnicy to mężczyźni

Biura prawnicze już dawno temu przestały być klubami „tylko dla chłopców”. Przeciętny zespół prawniczy składa się dzisiaj z mężczyzn i kobiet. I obydwie płci są znakomite w swoim zawodzie. Pracownicy w znanych firmach są jednymi z najlepszych w branży i pracują, aby zapewnić klientom reprezentację, wsparcie i porady na najwyższym poziomie.

Prawnicy zawsze sączą drogą whisky w swoim biurze

Minibar w biurze? Jest to książkowy przykład prawniczego stereotypu, w którym nie ma ani krzty prawdy. Bardziej prawdopodobne jest, że prawnicy zajadają tort na urodziny członka personelu albo piją kawę lub soczki z trawy. A co do picia alkoholu w pracy? Nie jest to ani profesjonalne, ani dobre dla zdrowia.

Prawnicy widzą w klientach tylko pieniądze

Pieniądze są ważnym aspektem większości zawodów. Jednak w kwestii prawników pieniądze są zapewnianiem klientom odpowiedniego odszkodowania i tego, że będą mogli stanąć z powrotem na nogi i wrócić do pracy tak szybko i bezpiecznie, jak to tylko możliwe. Większość prawników wychodzi z założenia, że każdy ma prawo do uczciwej reprezentacji prawnej, niezależnie od sytuacji finansowej. Z tego względu zwykle kierują się polityką – nie ma wygranej, nie ma zapłaty.

Biegają po szpitalach, aby znaleźć klientów

Jest to prawdopodobnie największy stereotyp o prawnikach, który wciąż żyje własnym życiem. To stwierdzenie nie może być dalsze od prawdy. Faktem jest, że włóczenie się po szpitalach jest też całkowicie nieetyczne. Większość klientów trafia do biur prawniczych z polecenia. A to dlatego, że prawnicy są dobrzy w swoim fachu.

Na zakończenie warto jeszcze dodać, że prawnicy nie wbijają noża w plecy ani nie rozsiewają żadnych plotek. Są zbyt zajęci pracą, żeby marnować czas na niepotrzebne dramaty. Prawnicy szanują swoich klientów i szanują siebie nawzajem. I prawie wszyscy z nich nie reprezentują spraw, tylko reprezentują ludzi.

Bycie weganinem nie jest ekskluzywnym klubem ani jakąś dziwną religią czy kultem. Jeżeli przejdziemy na weganizm, to nie zmieni błyskawicznie naszej osobowości, grupy przyjaciół, religii, rodziny ani niczego innego, co nas definiuje jako osobę.

Weganie żyją w takim samym prawdziwym świecie jak wszyscy inni ludzie. Jednak społeczeństwo nadal postrzega wegan jako przytulające się do drzew osoby i jedzących sałatę roślinożerców. Problem polega na tym, że tak naprawdę wiele z tych osób nie ma pojęcia o weganizmie. Z tego względu świat jest nadal pełen stereotypów o weganach, które przedstawiają się następująco:

Weganie nienawidzą mięsożerców

Innym stereotypem jest twierdzenie, że weganie nie mogą znieść patrzenia w twarz mięsożercom, przez sam fakt, że jedzą zwierzęta.

Weganie nie czują nienawiści do osób, które spożywają mięso, tylko do rzeźni, w których to mięso jest ubijane. I nienawidzą tego, że ludzie, jedząc mięso, wspierają ich działalność.

Wszyscy weganie są zdrowi

To nieprawda, że ilość spożywanych pokarmów roślinnych musi od razu oznaczać, że wszyscy weganie są super zdrowi.

W rzeczywistości weganie mogą być również wyjątkowo niezdrowi. Faktem jest, że dieta wegańska składa się głównie z owoców i warzyw, które są dobre dla organizmu. Aczkolwiek weganie, którzy eliminują mięso, nierzadko nadal jedzą wysoko przetworzoną żywność. Tym sposobem nie czerpią zbyt wielkich korzyści z diety roślinnej.

Weganie są słabi

Wiadomo, że efektem ubocznym diety roślinnej jest szczuplejsza talia. Jednak to w żaden sposób nie osłabia wegan.

Słabi są ludzie, którzy nie używają swoich mięśni. Dlatego weganie mogą być i zazwyczaj są silni i witalni.

Wegańskie jedzenie jest nudne

Z jakiegoś powodu ludzie myślą, że dieta wegańska składa się z jedzenia tony bananów i sałaty rzymskiej.

Żywność na bazie roślin może być równie smaczna i pyszna, jak każda inna. Wszystko zależy od poziomu kreatywności, jaką zamierzamy włożyć w nasze posiłki. Gdy wyrwiemy się z rutyny „po prostu zjem sałatkę” i zaczniemy eksperymentować z nowymi wyborami i przetworami, potrawy wegańskie mogą być niesamowicie smaczne.

Weganie to hipisi

Jasne, bo jeśli ktoś przerzuca się na dietę roślinną, musi od razu nosić farbowane koszule, dredy i tatuaże.

Jest tyle samo wegan w garniturach i krawatach (jeśli nie więcej), co wegan hipisów. Poza tym większość hippisów nawet nie stosuje diety wegańskiej.

Weganie są kaznodziejami

Powszechnym błędnym przekonaniem jest to, że weganie chcą nawrócić mięsożerców na weganizm. Próbują to zrobić, rozmawiając o filmach dokumentalnych i udostępniając posty PETA na Facebooku.

Oczywiście są na świecie nachalni weganie. Jednak większość wegan nie narzuca innym swoich opinii. Weganie nie namawiają do zaprzestania jedzenia produktów pochodzenia zwierzęcego, ale do podjęcia właściwej decyzji na własnych warunkach. Jeśli burger z tofu lub publikacja filmu o znęcaniu się nad zwierzętami wymusza na kimś opinię, to być może warto zastanowić się, dlaczego spośród milionów postów przeszkadza nam właśnie ten.

Obecnie istnieje wiele stereotypów związanych z nastolatkami, które bardzo często wyolbrzymiają rzeczywistość i znacznie odchodzą od prawdy. Jeżeli zastanawiacie się, które z nich należą do najbardziej absurdalnych, zapraszamy do zapoznania się z poniższym zestawieniem.

  • Wszystkie nastolatki uzależnione są od mediów społecznościowych.

Faktem jest, że to tylko połowa prawdy. Owszem, nastolatki dorastają w świecie mediów społecznościowych i często z nich korzystają. A wielu z nich korzysta z nich nawet cały czas. Jednak to nie znaczy, że jest to jedyna rzecz, jaką się zajmują.

  • Nastolatki nie mają pojęcia, czym jest „prawdziwa muzyka”.

Istnieje wielu współczesnych artystów, którzy tworzą bardzo piękną muzykę. Jednym z najlepszych przykładów może być tutaj Taylor Swift albo Billie Eilish – młode artystki, których muzyka potrafi dotrzeć w najgłębsze zakamarki ludzkiej duszy.

  • Nastolatki nie pracują tak ciężko jak starsze pokolenia w ich wieku.

Uważa się, że w dzisiejszych czasach nastolatki są leniwe. Jednak wystarczy spojrzeć na wszystkich nastolatków, którzy odnoszą różne sukcesy, takich jak Bethany Mota, Malala i Mo’ne Davis. Osoby te osiągają znacznie bardziej imponujące rzeczy niż większość dorosłych, a do tego ciężko pracują.

Nastolatki tworzą dzisiaj prosperujące biznesy, biją rekordy sportowe i zdobywają Pokojowe Nagrody Nobla. Nie można więc twierdzić, że takie czynności nie wymagają ciężkiej pracy.

  • Nastolatki całymi dniami strzelają sobie selfie.

Ten punkt nawet nie zasługuje na wyjaśnienia.

  • Dzisiejsze nastolatki zawsze robią złe rzeczy.

To stwierdzenie jest nie tylko nieprawdziwe, ale także niegrzeczne.

  • Wszystkie nastolatki mają obsesję na punkcie Justina Biebera i One Direction.

Po pierwsze, nie każdy nastolatek jest zagorzałym fanem powyższych gwiazd muzyki. Jest całe mnóstwo innych utalentowanych celebrytów, których traktują jako wzorzec do naśladowania.

  • Nastolatki nie mogą wytrzymać ani jednego dnia bez telefonu.

Owszem, wielu nastolatków może zbzikować z powodu braku dostępu do telefonu komórkowego. Jednak są w stanie wytrzymać jeden dzień. Tylko że będzie to dla nich bardzo trudne.

  • Nastolatki nie pomagają innym.

Istnieje przekonanie, że nastolatki dbają tylko o siebie. W rzeczywistości są nastolatki, które robią niesamowite rzeczy, aby pomóc innym. Na przykład, zakładają własne fundacje, aby pomóc swoim społecznościom i uczynić świat lepszym miejscem.

  • Nastolatki nie potrafią pisać.

Nastolatki wciąż używają skrótów jak LOL, ROTFL, TMI, TBH, SMH itd. Są to głównie skróty używane w mediach społecznościowych i nie są na co dzień wykorzystywane, na przykład, w szkolnych gazetach lub esejach na studia. Obejmują głównie SMS-y lub tweety, ponieważ tak jest po prostu szybciej.

  • W dzisiejszych czasach nastolatki ubierają się niewłaściwie.

Wystarczy spojrzeć na wcześniejsze dekady, żeby zobaczyć, że w każdej z nich moda miała swoje wpadki.

Istnieją różne stereotypy dotyczące Rosjan. I pewnie niejeden z nas słyszał o niektórych z nich. Problem polega na tym, iż niektórzy ludzie są przekonani, że stereotypy te obejmują każdego Rosjanina na świecie.

Rosjanie nigdy się nie uśmiechają

Cóż, ten rosyjski stereotyp jest trochę prawdziwy. Rosjanie rzeczywiście nie uśmiechają się cały czas, ale to nie znaczy, że nie uśmiechają się nigdy. Na ulicach Rosji nie zobaczymy wielu uśmiechniętych osób i mało z nich będzie się do nas uśmiechać. A dlaczego? Dlatego że nieszczere jest uśmiechanie się do kogoś, kogo nawet nie znamy.

Rosjanie są nieuprzejmi i okrutni

Jest to dalekie od prawdy. Podobnie jak to, iż wielu obcokrajowców uważa, że język rosyjski brzmi niegrzecznie. Owszem, osoby uczące się języka rosyjskiego mówią, że formy rozkazujące w języku rosyjskim nie są tak naprawdę grzeczne w porównaniu z innymi językami obcymi. Jednak to wcale nie oznacza, że Rosjanie są nieuprzejmi, a raczej prostolinijni.

Wszyscy Rosjanie piją wódkę

Jest to okropny stereotyp. Zgadza się, niektórzy Rosjanie piją wódkę, zwłaszcza w niektóre święta. Jednak to od razu nie znaczy, że piją ją wszyscy mieszkańcy Rosji. Osobom wydaje się, że picie wódki Rosjanie mają zaprogramowane w swoim DNA. Faktem jest, że wielu Rosjan nie znosi smaku ani zapachu wódki. Dlatego dowcipy o Rosjanach i wódce są dość dalekie od prawdy.

Rosjanie kochają zimno

Wiele osób wychodzi z założenia, że Rosjanie nie czują zimna i są na nie odporni. Jednak wielu z nich trzęsie się na mrozie. Pomimo że Rosjanie są rzeczywiście przyzwyczajeni do ekstremalnie niskich temperatur, to jeszcze nie oznacza, że nie czują zimna. I jak już przy tym jesteśmy – nie jest prawdą, że wszyscy Rosjanie pływają w mroźnych zimowych rzekach i jeziorach. Tak robią jedynie ludzie nazywający siebie „morsami”. Ponadto, taka umiejętność wymaga intensywnych ćwiczeń.

Rosjanie są szaleni

Ten stereotyp został wypromowany przez Hollywood. Amerykańskie filmy pokazują, że Rosjanie robią szalone rzeczy, nie boją się śmierci, w domu trzymają niedźwiedzie i noszą uszanki, nawet gdy jest gorąco. Prawda jest taka, że są na tym świecie szaleni Rosjanie, ale dotyczy to tylko niewielkiej grupy – jak w każdym innym kraju.

Świat czasami mówi o księgowych, jakby byli bandą maniaków matematycznych, którzy kochają podatki i spędzają sobotnie wieczory, grając w bingo z kalkulatorem. Oczywiście stereotyp księgowego nie ma prawie nic wspólnego z rzeczywistością. Czas na stereotypy o księgowych.

Księgowi to matematyczne kujony

Większość księgowych całkiem nieźle radzi sobie z liczbami. Jest to stereotyp księgowego, który ma swoje zalety. Jednak w żadnym wypadku większość z nich nie jest matematycznymi geniuszami, którzy w wolnym czasie rozwiązują niemożliwe równania. Wszyscy księgowi mają zainteresowania poza żonglowaniem liczbami, w tym ratowanie wielorybów, kręcenie filmów i wizyty na pokazach mody itd. Muszą też być dobrzy w komunikacji, podejmowaniu etycznych decyzji i kreatywnym myśleniu.

Księgowi są nudni

Księgowi to ludzie. Są takimi samymi wspaniałymi, mądrymi, interesującymi osobami, jakie znajdziemy w każdym innym zawodzie – od cichych do głośnych, poważnych do zabawnych, introwertyków do ekstrawertyków. Księgowi to coś więcej niż tylko analityczne umysły zdolne do rozwiązywania naprawdę trudnych problemów.

Księgowi nadają się tylko do podatków

Podatki to tylko ułamek branży księgowej i wielu księgowych nie ma z tym nic wspólnego. Księgowi sprawiają, że firmy odnoszą sukcesy, pomagają światu zdobyć wiedzę finansową, pomagają w utrzymywaniu ekonomii miast, zarządzają finansami grubych ryb itd.

Księgowi to pustelnicy

Ten stereotypowy obrazek księgowego, który siedzi sam w jakimś biurowym boksie z arkuszem kalkulacyjnym, jest daleki od prawdy. Księgowi kierują firmami i organizacjami na całym świecie – i nie robią tego w pustelni. Jeśli bylibyśmy księgowym i zdobylibyśmy swoją pierwszą pracę, zobaczylibyśmy, że nie tylko spędzamy z teamem pracowników cały dzień, ale prawdopodobnie też większość nocy.

Księgowi to liczykrupy

Wbrew powszechnemu przekonaniu księgowi nie żyją, by chować grosze do skarpety. Księgowi uwielbiają wydawać pieniądze, jeśli w danym momencie jest to mądra decyzja. Po prostu wszystko sprowadza się do rozsądnych wyborów. A jeśli jakiś duży przedsiębiorca w firmie ma zamiar zrobić coś głupiego, cóż, w pobliżu powinien być mądry księgowy, aby go powstrzymać.